ديرگاهي است در اين تنهايي

رنگ خاموشي در طرح لب است.

بانگي از دور مرا مي خواند،

ليك پاهايم در قير شب است.

سنگ به سنگ
توده عظیم تو
فرو خواهد ریخت
سنگ به سنگ
جبهه دروغین
ستمگر
تسلیم خواهد شد
پاک خواهیم کرد
تمام زشتی تو را
زمستان دراز بود
اما رویای یک ملت
همیشه دیوارهای [استبداد] را

واژگون کرده است
آزادی ،
گرچه دیر می رسد
اما همیشه برنده است...

نظر یادت نره ؟

من به هیات "ما" زاده شدم
به هیات پر شکوه انسان
تا در بهار گیاه به تما شای رنگین کمان پروانه بنشینم
غرور کوه را دریابم و هیبت دریا را بشنوم
تا شریطه ی خود را بشناسم و جهان را به قدر همت و فرصت خویش معنا دهم
که کارستانی از این دست
از توان درخت و پرنده و صخره و آبشار
بیرون است.

انسان زاده شدن تجسد وظیفه بود:
توان دوست داشتن و دوست داشته شدن
توان شنفتن
توان دیدن و گفتن
توان اندوهگین و شادمان شدن
توان خندیدن به وسعت دل.توان گریستن از سویدای جان
توان گردن به غرور بر افراشتن در ارتفاع شکو ه ناک فروتنی
توان جلیل به دوش بردن بار امانت
و توان غمناک تحمل تنها ئی
تنها ئی
تنها ئی
تنها ئی عریان.

انسان
دشواری ی وظیفه است.